Een 10-tal Ledecrossers tekenden zaterdag om 7u present aan het zwembad in Maldegem. De meesten zouden de 108km rijden maar André, Antoine en ik kozen voor de langste afstand van 185km. Aangezien beide parcoursen tot aan de eerste controle gelijk liepen, vertrokken we allemaal samen. De wind stond meteen strak in het nadeel en gezien de lange afstand besloot ik het eerste deel in het wiel te blijven zitten.
Na een 20km kwamen we voor een openstaande brug te staan. We stonden hier een 10-tal minuten en intussen hadden zich hier reeds een 60-tal wielertoeristen verzameld die ook rond 7u vertrokken waren. Na het neerlaten van de brug vertrokken we met het hele peleton richting eerste controle. Echt aangenaam rijden is het niet in zo een grote groep en het is belangrijk steeds waakzaam te zijn voor onverwachte manoeuvres van voorliggers. We bereikten echter zonder ongelukken de eerste stop, we hadden 52km tegen de wind afgelegd en amper moeten trappen. Toch wel een voordeel bij zo een lange rit.
Na de controle vertrokken André, Antoine en ik alleen richting Kemmel. We dienden nu zelf in de wind te rijden en dat liet zich toch voelen. Vooral op de vele stukken vals plat was het lastig om het tempo erin te houden. Gelukkig beschikte André (na zijn fietsreis in Frankrijk) over sterke benen en hij deed dan ook het meeste kopwerk. Na een 90km kwamen we in het heuvelland terecht waar vier hellingen op ons wachtten. De eerste, Boeschepeberg, was een lange klim met een kort steil stukje (1400m, 6% gem en 14% max). De Zwarte en Rode berg zijn op zich niet zo lastig maar de Kemmelberg is dat des te meer. We reden de Kemmel op langs de steilste kant, op het asfalt gaat het al aan 17% en eens op de (slechte) kasseien piekt het naar 22% (!!). Het kleinste verzet kwam hier goed van pas. Vlak na de Kemmelberg hadden we opnieu controle, we waren nu iets over halfweg.
De terugweg verliep een stuk vlotter aangezien de wind vol in de rug zat. Het tempo schommelde gedurende deze 85km voortdurend rond de 35 km/u zonder dat we hier echt veel moeite voor moesten doen. Heel snel waren we aan de laatste controle op 145km en rond 14u20 waren we reeds terug in Maldgem met 185km op de teller. Door de gunstige wind (tegen in het begin en mee terug) haalden we een gemiddelde van boven de 29 km/u. Ik heb nu 20 klimbrevetten gereden en kan mijn formulier binnendoen. De volgende weken zal ik waarschijnlijk iets minder lange afstanden fietsen en misschien nog eens mountainbiken tussendoor.
zondag 29 mei 2011
vrijdag 27 mei 2011
Egmontfietstocht - 90km
Op zondag, de dag na mijn mountainbikerit in Maarkedal, reed ik samen met Pieter en Franky DV de Egmontfietstocht in Zottegem. Deze rit loopt voor het grootste deel doorheen Henegouwen, een streek die wij met de ritten in onze bond niet zoveel aandoen. Iets na de start kwamen we terecht bij een groepje wielertoeristen uit Sint Maria Oudenhove, samen met hen (vooral in hun wiel) zouden we de volledige rit afleggen. Tot voor de controle in Frasnez ging de weg steeds golvend op en neer, steil was het echter nooit. De mannen van Oudenhove hielden er op deze stukken wel een stevig tempo op na waardoor we toch soms eens op de tanden moesten bijten.
Na de controle kwamen de echte hellingen eraan waarvan de Bourliquet en Hameau de Wilz de lastigste waren. Hier voelde ik de inspanningen van de dag voordien in de benen en moest ik het noodgedwongen kalm aan doen. Op het einde van de rit viel het groepje nog uiteen bij de beklimming van de Langendries maar toen waren we reeds terug in Zottegem. Een leuk ritje voor een zondagvoormiddag!
Na de controle kwamen de echte hellingen eraan waarvan de Bourliquet en Hameau de Wilz de lastigste waren. Hier voelde ik de inspanningen van de dag voordien in de benen en moest ik het noodgedwongen kalm aan doen. Op het einde van de rit viel het groepje nog uiteen bij de beklimming van de Langendries maar toen waren we reeds terug in Zottegem. Een leuk ritje voor een zondagvoormiddag!
Herdermarathon VTT - 60km
Op zaterdag besloot ik mijn mountainbike nog eens van stal te halen. Een collega van mij is zich immers aan het voorbereiden op een TransAlp en zoekt daarvoor mountainbikeritten met hoogtemeters en technische passages. Ik besloot om hem te vergezellen op een van zijn trainingsritten en daarvoor trokken we naar Maarkedal voor de befaamde Herdermarathon. Deze rit geldt als één van de hoogtepunten voor de echte mountainbikers en de die-hards kunnen hier zelfs tot 140 km op de pedalen stampen. Aangezien Maarkedal zich temidden de Vlaamse Ardennen bevindt, zijn de bijhorende hoogtemeters eveneens aanwezig.
Wij kozen voor de 60km met 1000 hoogtemeters, dit zou (zeker voor mij) volstaan. Het moet ongeveer een jaar geleden zijn dat ik mijn mountainbike nog eens van stal haalde en het duurde dan ook een tijdje eer ik terug een goed gevoel had op deze fiets. Vlak na de start kregen we al een single track te verwerken met enkele korte bochten, gezien de grote drukte ging het hier al meteen stapvoets. De eerste 20km zouden we nog verschillende keren te voet staan door de drukte op het parcours. Eens daar voorbij keerde de rust echter terug en was het heel aangenaam fietsen.
De eerste bevoorrading lag na 15km en daar dienden we ook een 10-tal minuten aan te schuiven om aan wat drank en eten te komen. Hiervoor had ik (vooral ten gevolge van mijn technisch onvermogen) al eens kennis gemaakt met de grond, gelukkig niet te hard en zonder erg. Ondanks het technische parcours zou het bij deze ene keer blijven wat voor mij toch geen slechte prestatie is. De meeste afdalingen nam ik ook met de nodige voorzichtigheid. Een onverwachte put, steen of boomwortel kan er immers voor zorgen dat je plots je eigen fiets voorbijsteekt en dat proberen we natuurlijk te vermijden.
Het moet gezegd dat mountainbiken qua inspanning volledig anders is dan het fietsen op de weg. Ondanks het feit dat ik ritten van 150-200km op de weg goed verteer, heb ik toch enorm afgezien in de laatste 15km van deze rit. De voortdurende opeenvolging van hellingen begon toch zijn tol te eisen. Daarnaast was ik bij de beklimming van de Pottelberg halfweg de rit al eens diep moeten gaan. Ik geraakte achteraan immers niet op mijn 4 kleinste versnellingen. Door het aanspannen van de derailleurkabel was dit euvel echter snel verholpen. Gelukkig want ik kon die kleinste versnellingen goed gebruiken bij de beklimming van de IJskelder vlak na de laatste bevoorrading. Op het einde kregen we ook nog een klim aan het Peerdegedoe voor de wielen maar die was gelukkig niet al te steil meer.
Na 60km kwamen we terug bij het voetbalveld aan de Tenhoutestraat. De organisatie verdient zeker een pluim voor het prachtige en perfect gepijlde parcours dat ze ons voorschotelden. Daarbij kregen we 3 uitgebreide bevoorradingen en waren de gevaarlijke oversteken voorzien van seingevers. Volgend jaar kom ik zeker terug, hopelijk laat de conditie dan een langere afstand toe!
Wij kozen voor de 60km met 1000 hoogtemeters, dit zou (zeker voor mij) volstaan. Het moet ongeveer een jaar geleden zijn dat ik mijn mountainbike nog eens van stal haalde en het duurde dan ook een tijdje eer ik terug een goed gevoel had op deze fiets. Vlak na de start kregen we al een single track te verwerken met enkele korte bochten, gezien de grote drukte ging het hier al meteen stapvoets. De eerste 20km zouden we nog verschillende keren te voet staan door de drukte op het parcours. Eens daar voorbij keerde de rust echter terug en was het heel aangenaam fietsen.
De eerste bevoorrading lag na 15km en daar dienden we ook een 10-tal minuten aan te schuiven om aan wat drank en eten te komen. Hiervoor had ik (vooral ten gevolge van mijn technisch onvermogen) al eens kennis gemaakt met de grond, gelukkig niet te hard en zonder erg. Ondanks het technische parcours zou het bij deze ene keer blijven wat voor mij toch geen slechte prestatie is. De meeste afdalingen nam ik ook met de nodige voorzichtigheid. Een onverwachte put, steen of boomwortel kan er immers voor zorgen dat je plots je eigen fiets voorbijsteekt en dat proberen we natuurlijk te vermijden.
Het moet gezegd dat mountainbiken qua inspanning volledig anders is dan het fietsen op de weg. Ondanks het feit dat ik ritten van 150-200km op de weg goed verteer, heb ik toch enorm afgezien in de laatste 15km van deze rit. De voortdurende opeenvolging van hellingen begon toch zijn tol te eisen. Daarnaast was ik bij de beklimming van de Pottelberg halfweg de rit al eens diep moeten gaan. Ik geraakte achteraan immers niet op mijn 4 kleinste versnellingen. Door het aanspannen van de derailleurkabel was dit euvel echter snel verholpen. Gelukkig want ik kon die kleinste versnellingen goed gebruiken bij de beklimming van de IJskelder vlak na de laatste bevoorrading. Op het einde kregen we ook nog een klim aan het Peerdegedoe voor de wielen maar die was gelukkig niet al te steil meer.
Na 60km kwamen we terug bij het voetbalveld aan de Tenhoutestraat. De organisatie verdient zeker een pluim voor het prachtige en perfect gepijlde parcours dat ze ons voorschotelden. Daarbij kregen we 3 uitgebreide bevoorradingen en waren de gevaarlijke oversteken voorzien van seingevers. Volgend jaar kom ik zeker terug, hopelijk laat de conditie dan een langere afstand toe!
donderdag 19 mei 2011
Drongen - Valenciennes - Drongen - 215km
Op de dag van de arbeid stond een van de klassiekers van de WBV op het programma: Drongen-Valenciennes-Drongen, met zijn 215km het langste klimbrevet op de agenda. Ik reed op zondagochtend naar de Blaarmeersen en ging daar wel kijken welke Ledecrossers er waren en welke afstand zij zouden rijden. Bij aankomst bleek dat Dirk R, Etienne, Franky en Antoine de lange rit gingen rijden. Gezien het mooie weer besloot ik dan ook mee te rijden. Samen met nog twee wielertoeristen uit Zottegem en een Nederlander uit Phillipine zouden we de volledige afstand afleggen.
De eerste controle lag na 75km in Frasnez-Les-Anvaing. Om hier te geraken dienden we de Vlaamse Ardennen en een deel van het Pays des Collines te doorkruisen. Hier kregen we enkele hellingen te verwerken van welke Berg Ten Houtte toch wel de lastigste was met een stukje van bij de 20%. Gezien de beperkte trainingskilometers deed ik het rustig aan en nam sporadisch eens over van Dirk die bijna de hele tijd kop trok.
Na de controle in Frasnez restte ons een korter stuk van 35km tot in Valenciennes. Enkele kilometers voor de stop reed Franky nog plat maar dit euvel was snel hersteld. Rond 11u kwamen we zo bij ons keerpunt aan. Tot nu toe was alles vlot gegaan maar we hadden dan ook de hele tijd al wind in de rug gekregen.
Eens terug vertrokken bleek al snel dat de terugtocht geen makkie zou worden. De wind stond stevig in het nadeel en zelfs in de stukken bergaf moest er bijgetrapt worden om aan 30km/u te geraken. Samen met Dirk nam ik het kopwerk voor mijn rekening, ik voelde mij nog steeds heel goed en we pasten het tempo aan zodat iedereen meekon. Echt zware hellingen kregen we nog niet voor de wielen maar de golvende wegen en tegenwind maakten het toch flink lastig.
Na een 135km begon ik er door te zitten en ik kroop dan ook wijselijk in het wiel. Gelukkig namen de mannen van Zottegem en Phillipine nu ook geregeld over van Dirk. We kwamen stilaan terug in de buurt van Ronse en de Vlaamse Ardennen en moesten nu toch een paar keer stevig bergop. Net voor de controle moesten we nog over de Kanarieberg, Kappelenberg en Boigneberg. Op deze laatste zag ik toch even sterretjes maar gelukkig waren we snel aan de controle waar ik kon eten, drinken en wat uitrusten.
Het laatste deel was vooral golvend en we reden aan een mooi tempo terug richting Gent. In Gavere stopten we nog even aan de bevoorrading van de mountainbikers en rond 4u arriveerden we aan de watersportbaan waar we nog konden genieten van een rijsttaartje en een verdiende trappist. Na deze rit moet ik nog één klimbrevet rijden, waarschijnlijk wordt dit Maldegem-Kemmel-Maldegem.
De eerste controle lag na 75km in Frasnez-Les-Anvaing. Om hier te geraken dienden we de Vlaamse Ardennen en een deel van het Pays des Collines te doorkruisen. Hier kregen we enkele hellingen te verwerken van welke Berg Ten Houtte toch wel de lastigste was met een stukje van bij de 20%. Gezien de beperkte trainingskilometers deed ik het rustig aan en nam sporadisch eens over van Dirk die bijna de hele tijd kop trok.
Na de controle in Frasnez restte ons een korter stuk van 35km tot in Valenciennes. Enkele kilometers voor de stop reed Franky nog plat maar dit euvel was snel hersteld. Rond 11u kwamen we zo bij ons keerpunt aan. Tot nu toe was alles vlot gegaan maar we hadden dan ook de hele tijd al wind in de rug gekregen.
Eens terug vertrokken bleek al snel dat de terugtocht geen makkie zou worden. De wind stond stevig in het nadeel en zelfs in de stukken bergaf moest er bijgetrapt worden om aan 30km/u te geraken. Samen met Dirk nam ik het kopwerk voor mijn rekening, ik voelde mij nog steeds heel goed en we pasten het tempo aan zodat iedereen meekon. Echt zware hellingen kregen we nog niet voor de wielen maar de golvende wegen en tegenwind maakten het toch flink lastig.
Na een 135km begon ik er door te zitten en ik kroop dan ook wijselijk in het wiel. Gelukkig namen de mannen van Zottegem en Phillipine nu ook geregeld over van Dirk. We kwamen stilaan terug in de buurt van Ronse en de Vlaamse Ardennen en moesten nu toch een paar keer stevig bergop. Net voor de controle moesten we nog over de Kanarieberg, Kappelenberg en Boigneberg. Op deze laatste zag ik toch even sterretjes maar gelukkig waren we snel aan de controle waar ik kon eten, drinken en wat uitrusten.
Het laatste deel was vooral golvend en we reden aan een mooi tempo terug richting Gent. In Gavere stopten we nog even aan de bevoorrading van de mountainbikers en rond 4u arriveerden we aan de watersportbaan waar we nog konden genieten van een rijsttaartje en een verdiende trappist. Na deze rit moet ik nog één klimbrevet rijden, waarschijnlijk wordt dit Maldegem-Kemmel-Maldegem.
maandag 2 mei 2011
Wetteren-Steenhuize-Wetteren - 75km
Anderhalve week geleden reed ik samen met Pieter het klimbrevet Wetteren-Steenhuize-Wetteren. Starten deden we in de Lambroekstraat voor een toer van 75km, ideaal voor een zondagvoormiddag. Het parcours leidde ons langsheen rustige en veelal golvende wegen. Zware hellingen zitten er niet in het parcours en echt van een klimbrevet spreken, lijkt dan ook wat overdreven. De enige bekende klimmetjes die we kregen voorgeschoteld waren Grotenberge in Zottegem en de Pijpketel in Sint-Lievens-Esse. Na een 40-tal km waren we dan ook vrij snel bij de controle in Steenhuize waar de karikaturen van wijlen vdb en de gebroeders Scheirlinckx de ramen sieren.
In het terugkeren zat de wind wat meer in het nadeel maar heel veel moeite hadden we hier niet mee. Enkel op de stukjes vals plat in Herzele en Erondegem diende er eens te worden doorgeduwd om de snelheid erin te houden. Uiteindelijk kwamen we zo zonder veel moeite te zijn aan in Massemen. We hadden er opnieuw een leuke zondagvoormiddag opzitten en het 18de klimbrevet op de lijst is ook mooi meegenomen. Nog 2 te gaan!
In het terugkeren zat de wind wat meer in het nadeel maar heel veel moeite hadden we hier niet mee. Enkel op de stukjes vals plat in Herzele en Erondegem diende er eens te worden doorgeduwd om de snelheid erin te houden. Uiteindelijk kwamen we zo zonder veel moeite te zijn aan in Massemen. We hadden er opnieuw een leuke zondagvoormiddag opzitten en het 18de klimbrevet op de lijst is ook mooi meegenomen. Nog 2 te gaan!
Abonneren op:
Posts (Atom)