Op zaterdag besloot ik mijn mountainbike nog eens van stal te halen. Een collega van mij is zich immers aan het voorbereiden op een TransAlp en zoekt daarvoor mountainbikeritten met hoogtemeters en technische passages. Ik besloot om hem te vergezellen op een van zijn trainingsritten en daarvoor trokken we naar Maarkedal voor de befaamde Herdermarathon. Deze rit geldt als één van de hoogtepunten voor de echte mountainbikers en de die-hards kunnen hier zelfs tot 140 km op de pedalen stampen. Aangezien Maarkedal zich temidden de Vlaamse Ardennen bevindt, zijn de bijhorende hoogtemeters eveneens aanwezig.
Wij kozen voor de 60km met 1000 hoogtemeters, dit zou (zeker voor mij) volstaan. Het moet ongeveer een jaar geleden zijn dat ik mijn mountainbike nog eens van stal haalde en het duurde dan ook een tijdje eer ik terug een goed gevoel had op deze fiets. Vlak na de start kregen we al een single track te verwerken met enkele korte bochten, gezien de grote drukte ging het hier al meteen stapvoets. De eerste 20km zouden we nog verschillende keren te voet staan door de drukte op het parcours. Eens daar voorbij keerde de rust echter terug en was het heel aangenaam fietsen.
De eerste bevoorrading lag na 15km en daar dienden we ook een 10-tal minuten aan te schuiven om aan wat drank en eten te komen. Hiervoor had ik (vooral ten gevolge van mijn technisch onvermogen) al eens kennis gemaakt met de grond, gelukkig niet te hard en zonder erg. Ondanks het technische parcours zou het bij deze ene keer blijven wat voor mij toch geen slechte prestatie is. De meeste afdalingen nam ik ook met de nodige voorzichtigheid. Een onverwachte put, steen of boomwortel kan er immers voor zorgen dat je plots je eigen fiets voorbijsteekt en dat proberen we natuurlijk te vermijden.
Het moet gezegd dat mountainbiken qua inspanning volledig anders is dan het fietsen op de weg. Ondanks het feit dat ik ritten van 150-200km op de weg goed verteer, heb ik toch enorm afgezien in de laatste 15km van deze rit. De voortdurende opeenvolging van hellingen begon toch zijn tol te eisen. Daarnaast was ik bij de beklimming van de Pottelberg halfweg de rit al eens diep moeten gaan. Ik geraakte achteraan immers niet op mijn 4 kleinste versnellingen. Door het aanspannen van de derailleurkabel was dit euvel echter snel verholpen. Gelukkig want ik kon die kleinste versnellingen goed gebruiken bij de beklimming van de IJskelder vlak na de laatste bevoorrading. Op het einde kregen we ook nog een klim aan het Peerdegedoe voor de wielen maar die was gelukkig niet al te steil meer.
Na 60km kwamen we terug bij het voetbalveld aan de Tenhoutestraat. De organisatie verdient zeker een pluim voor het prachtige en perfect gepijlde parcours dat ze ons voorschotelden. Daarbij kregen we 3 uitgebreide bevoorradingen en waren de gevaarlijke oversteken voorzien van seingevers. Volgend jaar kom ik zeker terug, hopelijk laat de conditie dan een langere afstand toe!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten